نوشته ای از فیس بوک
شش سال پیش این را نوشته بودم
امروز فیس بوک به یادم آورد و احساس کردم که هنوز هم همینگونه فکر و احساس میکنم اما کمتر به کلام بیشتر در درون:
Time goes by, and my sorrow gets deeper and deeper. Still can’t believe she is gone. I miss my beloved mom every minute of my life. She is with and without me. How long? How far???
As Shamlou says:
به جست و جوي تو بر درگاه كوه مي گريم
به جست و جوي تو در معبر بادها مي گريم
نامت سپيده دمي ست كه بر پيشاني آفتاب مي گذرد
متبرك باد نام تو
مینویسم برای خودم ، برای آنهایی که دوستشان دارم... اینها تنها بخش کوچکی از تفکرات و مشاهدات من هستند... نمی خواهم با این نوشته ها دنیا را تکان بدهم، پس انتظار قضاوت یا انتقاد هم ندارم که چرا ساده مینویسم.