وقتی میبینم که در این فضای مجازی کسانی هستند که به حرفهای نوشتنی من گوش میکنند احساس خوبی بهم دست میده ... و از آنجایی که من آدم تصویری هستم ، دوست دارم تصویری از این دوستان مجازیهم داشته باشم اما وقتی به ذهنم مراجعه میکنم همه به شکل "کلمه" هستند! کلامی که احساساتشان را شکل میدهد... و یاد آن گفته معروف میافتم که بهترین فرم استفاده آن در فیلم " ایثار" تارکوفسکی بود : " در آغاز فقط کلمه بود"...
ممنون از همه شما دوستان.
- و اما سوال من در این نوشته:" چقدر در روز با خودتان دیالوگ دارید؟" مطمئن هستم که همه ما آدمها با خود در تنهایی دیالوگهایی داریم اما چه مقدار آن به یادمان میماند یا مفید است؟ گاهی دلم میخواهد که دستگاهی داشته باشم که به قولی out put ذهنم را به نوشته تبدیل میکرد... همان وقت به خودم قول میدهم که digital voice recorder را همه جا با خودم داشته باشم. بعد به خودم میگویم :
- موبایل تو که این امکان را دارد چرا استفاده نمیکنی؟
- خب این بار استفاده میکنم...
... و در اوج اندیشه، دیالوگ و جدل با خود فراموش میکنم که از آن استفاده کنم و هر بار میگویم:
"دفعه بعد"!!!!.............
مینویسم برای خودم ، برای آنهایی که دوستشان دارم... اینها تنها بخش کوچکی از تفکرات و مشاهدات من هستند... نمی خواهم با این نوشته ها دنیا را تکان بدهم، پس انتظار قضاوت یا انتقاد هم ندارم که چرا ساده مینویسم.